🌛 Co Powiedzieć Rodzicom Żeby Nie Iść Do Szkoły

Opublikowano 10 Sierpnia 2017. Powiedz że masz problem zdrowotny o którym wstydzisz się mówić. Zaczną się pytania jaki i żebyś powiedział bo jesteście rodziną. I wtedy powiesz że napiszesz im SMS jaki masz problem. I wtedy Ci powiedzą że jesteście rodziną I o takich rzeczach trzeba sobie mówić bo to jest normalne. Możesz się martwić, że nie potraktują cię poważnie, albo możesz obawiać się napiętnowania. Ale możesz przekazać wiadomość rodzicom, wykonując kilka kluczowych kroków. Po pierwsze, dokładnie przygotuj się do rozmowy, uzyskując informacje o depresji i objawach. Następnie usiądź i porozmawiaj sam na sam z mamą i / lub tatą. Jedyne o czym myślisz to, żeby nie było jeszcze gorzej, a on robił ze mną wszystko, co najgorsze. Pewnego wieczoru w jakimś szale porwał na mnie ubranie, spalił je, żeby nie było Rodzice uciekają się do różnych sposobów, żeby uczniowie pojawiali się na lekcjach. Jedni obiecują nagrody, inni straszą konsekwencjami. bo jej syn nie chciał iść do szkoły Czy psycholog powie rodzicom o samookaleczeniu się? Tak jak wyżej. Tnę się, ale nie mam myśli samobójczych. Nie planuję samobójstwa. Tylko się tnę. Nie chcę, żeby się rodzice o tym dowiedzieli, ale boję się iść do psychologa 0 ocen | na tak 0%. 0. 0. Zobacz 12 odpowiedzi na pytanie: Jak zachorować by nie iść do szkoły? Pytania . Wszystkie pytania; Sondy&Ankiety; Kategorie . Szkoła - zapytaj eksperta (1889) kara19971189. odpowiedział (a) 01.08.2013 o 09:20. ja zawsze wymuszałam łzy albo mówiłam że jeżeli mnie puszczą to coś za to zrobię. 0. 0. lub. Zobacz 1 odpowiedź na pytanie: Co powiedzieć rodzicom ,żeby mnie puścili na noc do koleżanki ? Dzień dobry moja córka miała najpierw opinie ze względów zdrowotnych wydano orzeczenie o nauczaniu indywidualnym,już wcześniej był problem z opinia bo szkoły nie wykonują zaleceń, a podczas indywidualnego nauczana było jeszcze gorzej nie mogła przyjść do szkoły,nie zabrano jej na wycieczkę szkolną, nie uczestniczyła w A nie wolisz już pójść do tej szkoły? Nie szkoda Ci życia aby siedzieć w domu? Zawsze możesz iść na wagary. Nawet nie wiesz, co niektórzy by dali aby być zdrowym. Ja niedługo zacznę chyba prosić Boga aby już więcej nie chorować. W tym roku mam anemię, co chwilę jestem chora i już ku*wica mnie bierze. qC6h. Rodzice kładą duży nacisk na edukację swoich dzieci i osiąganie przez nie edukacyjnych sukcesów. Standardem jest oczekiwanie od swojej pociechy samych piątek, a do tego uczestnictwa w zajęciach dodatkowych i wygrywania konkursów czy olimpiad. Czasami natłok obowiązków przytłacza ucznia, który całkowicie wycofuje się z życia szkoły i za wszelką cenę chce uniknąć lekcji. Obecnie dzieci odczuwają dużą presję, nierzadko popadają w zaburzenia psychiczne. Szybkie tempo życia sprawia też, że kontakt z zabieganymi rodzicami bywa osłabiony. Stąd często o tym, że z dzieckiem dzieje się coś złego, rodzice dowiadują się, gdy zaczyna ono unikać chodzenia do szkoły. Dziecko nie chce chodzić do szkoły – przyczyny Powodów, przez które dziecko unika chodzenia do szkoły, może być bardzo wiele. Wymienić można kilka najczęściej spotykanych, związanych zarówno ze środowiskiem szkolnym, jak i z życiem rodzinnym ucznia: Specyficzne problemy z nauką dysleksja, dyskalkulia, dysgrafia Trudności w opanowaniu jednego lub wielu przedmiotów Nielubiany nauczyciel lub nauczyciele Brak porozumienia z grupą i brak kolegów Prześladowanie ze strony innego ucznia lub grupy uczniów Problemy rodzinne, kłótnie rodziców Duże życiowe zmiany: np. przeprowadzka, zmiana szkoły, przyjście na świat rodzeństwa Zaburzenia psychiczne Utrata bliskiej osoby Jak pomóc dziecku, które nie chce chodzić do szkoły? Jeśli dziecko sygnalizuje, że nie chce chodzić do szkoły, trzeba podejść do problemu ze spokojem i wyrozumiałością. Rodzice często złoszczą się na dzieci i zbyt łatwo zarzucają im rozleniwienie. Dziecko może przeżywać jednak bardzo poważne problemy, z którymi sobie nie radzi i boi się o nich mówić. Może wtedy uciekać od szkoły, sygnalizując, że dzieje się z nim coś złego. Dobrze jest dużo rozmawiać z dzieckiem, bacznie je słuchać i obserwować, aby dojść do sedna problemu. Zawsze trzeba dziecku okazać wsparcie i zrozumienie, aby czuło, że jesteśmy jego przyjacielem, a nie wrogiem. Zastraszanie i grożenie na niewiele się przyda. Dziecko płacze i symuluje, żeby nie iść do szkoły Dziecko, które nie chce iść do szkoły, czasami symuluje chorobę, aby uzyskać swój cel. Niekiedy zwolnienie z obowiązku pójścia na lekcje wymusza też płaczem. W takich sytuacjach trzeba sprawdzić, jaki jest jego prawdziwy stan zdrowia i w miarę rozsądku nie ulegać, a wysłać ucznia na lekcje. Jeśli dziecko nie chce wyznać, co je trapi w szkole, a zamiast tego kombinuje, warto porozmawiać z nauczycielem lub kolegami z klasy. Osoby postronne mogą rzucić światło na to, dlaczego dziecko jest tak zdesperowane i chwyta się każdego pomysłu, aby uniknąć szkoły. Konsekwencje niechodzenia przez dziecko do szkoły Gdy dziecko nie chce chodzić do szkoły, ważne jest, aby rodzice szybko zareagowali. Za niechęcią do uczestnictwa w życiu szkolnym na pewno kryje się coś więcej, niż dziecko na początku chce powiedzieć. Trzeba działać szybko, bo im dłużej dziecko będzie opuszczało lekcje, tym gorzej się to dla niego skończy. Czas spędzony w domu będzie tylko odpychał je od szkoły, a zaległości w lekcjach mogą mieć dla niego nieprzyjemne konsekwencje. Braki w nauce w porównaniu do innych uczniów, na pewno nie poprawią mu samopoczucia. Kiedy potrzebny jest psycholog? Zazwyczaj problemy dziecka można zakończyć okazaniem mu wsparcia, rozmową z nauczycielem czy zorganizowaniem dodatkowych korepetycji. Jednakże czasami obawy dziecka przyjmują tak poważny obrót, że przekształcają się w fobię szkolną. Jeśli dziecko przed pójściem do szkoły mówi o bólach brzucha i głowy, mdłościach, zawrotach głowy, a do tego miewa napady złości lub płaczu, jest duże ryzyko, że cierpi na fobię. Warto wtedy, jeśli objawy nie są wywołane inną chorobą, zabrać dziecko na wizytę u psychologa. --> Archiwum Forum [1] anonimowy [ Legend ] Co można ściemnić żeby nie iść do szkoły... No właśnie co? Od pewnego czasy skończyły mi się pomysły. Wolał bym posiedzieć w domu!!! Czekam na interesujące propozycje. Z góry dziękuje. Zdzisiek [ Generaďż˝ ] powiedz,ze masz "trudne dni" powinni to kupic, przede wszystkim mama :)))) tylko bez obrazy Prezes--jak nie chcesz to powiedz,ze masz malo zajec albo ze to malo wazne przedmioty [3] potwór [ Pretorianin ] Idź do kibla, włóż sobie głeboko do pyska palce, wydawaj charakterystyczne odgłosy, a później powiedz że rzygałeś i że źle się czujesz :) tygrysek [ behemot ] pół surowego ziemniaka wtarcie w staw grafitu z ołówka AvE anonimowy [ Legend ] Zdzisiek ----> zawsze to mówie o przedmiotach . Ale "Trudne dni" -to niezła koncepcja. Tylko pewnie jak tak powiem to niedostane samochodu ,a chciałem do was przyjechać! [6] potwór [ Pretorianin ] albo udawaj, że Ci się słabo robi (tylko przedtem wypij jakieś winko żeby wyszło naturalnie), będziesz po tym się przewracał :) Zdzisiek [ Generaďż˝ ] fakt ! to powiedz, ze ........nie mozesz isc do szkoly bo nauczyciele cie bija ! [8] anonimowy [ Legend ] Może jakaś bomba w szkole :)))) _yazz_aka_maish [ Generaďż˝ ] tygrysek wtarcie w staw grafitu? hmmm o tym nie słyszałem na czym to polega??? [10] anonimowy [ Legend ] potwór----> Wczoraj w szkole się nachlałem i nibardzo chce mi się pić (mam potwornego kaca) - ale pomysł niczego sobie. tygrysek [ behemot ] _yazz --> jeżeli w łokieć na przykład, to po 30 minutach masz łokieć jak bania i L4 na tydzień. Najlepiej jednak zrobić z dłonią, można powiedzieć, że sie upadło na dłoń a rentgen nie ukarze złamania. Diagnoza - stłuczenie (L4 - 7 dni) AvE [12] potwór [ Pretorianin ] albo uderz się w łeb, tylko porządnie, powinno poskutkować :) BEERman [ Pretorianin ] Nawąchaj się kurzu (albo psa:) ) - coś dla alergików. Zawsze myślałem że alergia to kula u nogi a jest wręcz przeciwnie ;) [14] Bdx [ Senator ] tygrysek - sprawdzony ten Twój sposób??? Żeby nie było po tym trzeba ucinać rąk ( albo nóg) :-D aVe [15] tygrysek [ behemot ] Raz się sprawdził, tylko potem mamuśka stwierdziła, że nie mogę przed komputerem siedzieć i grać bo mam spuchniętą rękę ..... AvE [16] dragon1410 [ Centurion ] powiedz rodzica ze masz doła bo nie widzisz sensu ludzkiej egzystencji i tego ze czujesz sie oszukany przez zkumają że z tobą jest cos nie tak i pewnie sami zaproponują żebyś nie szedł do szkoły.:))))))) LooZ^ [ be free like a bird ] tia... albo zawioza do pobliskiego wariatkowa ;) LooZ^ [ be free like a bird ] Budzisz rodzicow ok. 4 i mowisz ze strasznie zle sie czujesz, ze boli cie brzuch, glowa itd. Rano mowia zebys nie szedl do szkoly ;P Ew. wmawiasz okropne rozwolnienie... jedyna wada to koniecznosc siedzenia w wc ;P dragon1410 [ Centurion ] no ale cel zostanie osiagnięty. [20] Hitmanio [ KG 21 ] Jestem ciągle przeziębiiony a mama wysyla mnie do szkoly wyobrazacie sobie cos takiego? Hitmanio [ KG 21 ] Potwor ale jesli powiesz ze rzygales to dadza ci lekarstwa i te lekarstwa moga ci zaszkodzic jesli jestes zdowy no nie? [22] Luke [ Centurion ] Zamiast do szkoły i dz do jakiejś kafejki i pożytecznie spędz troche czasu (np. cs albo quake) [23] potwór [ Pretorianin ] Hitmanio, czego się nie robi żeby nie iść do szkoły The Dragon [ Eternal ] A mi mama mowi zebym nie szedl jak sie zle czuje, ale najczesciej chodze :( AŚKA [ Centurion ] Kup w aptece krople żołądkowe nie są drogie. Wypij pół butelki a wymioty masz gwarantowane i to nie byle jakie. Objawy też są niezłe. Więc szkołę tego i może nastepnego dnia masz z głowy! Pozdrawiam Asia. The Dragon [ Eternal ] Ale wy naprade macie problemy.... jak nie chcecie isc do szkoly to rano nie wstajecie z lozka. I juz! [27] Priest [ Generaďż˝ ] Hehe fajny watek. Przypomnialo mi sie co ja wyprawialem. Przede wszystkim juz dzien przed udawalem chorego. Z tym, ze o wiele wiecej sie uczylem i jesli ktos ze starszych wchodzil do mojego pokoju zawsze zastawal mnie spiacego (hehe) z ksiazka, a do tego nie przy kompie. To juz wzbudzalo podejrzenia, ze cos ze mna nie tak i pewnie mam goraczke. Goraczke oczywiscie sie robilo dzieki zarowce :-DD. Rano rodzice twierdzili, ze nie powinienem isc do szkoly, a ja udawalem swietoszka i za wszekla cene chcialem tam isc. Jako, ze opor rodzi opor starsi zazwyczaj musieli postawic na swoim, a ja tylko sie cieszylem. n0grav [ Konsul ] i wlasnie dla takich watkow powinna byc kategoria pierdoly i glupoty, ktora mozna by odhaczyc nie chcesz gdzies isc, nie idz, sam kiedys tego pozalujesz, a obecnie jest tak, ze nikt nie ma prawa cie do niczego zmuszac, ot dylemat [29] mały_miś [ MIŚtyczna MIŚtyfikacja ] Looz - "wmawiasz okropne rozwolnienie... jedyna wada to koniecznosc siedzenia w wc ;P" No ale co zrobisz, zeby to Twoje rozwolnienie było (ekhem:) - czuć. Tym bardziej, jeżeli akurat nie masz ochoty na opróżnienie (I znowu bedzie, ze Miś jest zboczony:) A to nie ja tylko interesują kswestie techniczne;)) LooZ^ [ be free like a bird ] e... no... hm... nie wiem ;) n0grav : no bez przesady ;P Tutaj Pan Prezes zadal bardzo istotne pytanie wazne dla duzej czesci forumowiczow ;) Venotom [ Pretorianin ] Wyjedź na zawody survivalowe. [32] Vanquish [ Centurion ] idz sobie na normalne wajchy, a pozniej napiszesz sobie usprawiedliwienie :) [33] eeve [ Patrycjószka ] Mariusz, pokaz ten post twojej mamie to ci na pewno pozwoli w domu zostac... eeve [ Patrycjószka ] mialo byc watek, a nie post [35] boYek [ Konsul ] Nie wiem do jakich szkol wy chodzicie ze takie cyrki. Podstawowka (jeszcze jak rodzice mieli jakis wplyw- szkola obowiazkowa) to byla sama przyjemnosc, spanie na lekcjach, rozmowy itp. A w LO to sie prosi kolezanki zeby pisaly usprawiedliwienia (rzekomo od rodzicow; czasem przyjmuja tylko lekarskie/z sekcji/z pracy- wtedy wariant 2gi) albo wogole olewa [pilnowac zeby 20-25%(w statusie szkoly jest podane) nieobecnosci nei przekroczyc bo moga probowac wywalic]. Pozdrawiam! © 2000-2022 GRY-OnLine Problem odmowy przez dziecko pójścia do szkoły zazwyczaj nie pojawia się 1 września. Dochodzi do tego najczęściej kilka tygodni później. Dla ustalenia prawidłowej diagnozy zachowania dziecka bardzo ważne są zarówno moment jego pełnej odmowy chodzenia do szkoły, jak i rozwój całej historii. Opis przypadku i jego analizę przedstawia specjalista psychiatrii dzieci i młodzieży, neurolog, epileptolog, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny prof. dr hab. n. med. Tomasz Wolańczyk, kierownik Kliniki Psychiatrii Wieku Rozwojowego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. 8-letni Antek poszedł we wrześniu do III klasy. Do tej pory nie unikał szkoły, a nauka nie sprawiała mu trudności. W listopadzie, w dniach, w których miał iść do szkoły, zaczął uskarżać się na różne dolegliwości. Zaczęło się klasycznie: najpierw mówił, że boli go brzuch, potem, że jest przeziębiony. Mama Antka postanowiła, że nie pójdzie do szkoły. Ale kolejnego dnia chłopiec znów twierdził, że źle się czuje. Mama tym razem nie zgodziła się na pozostanie chłopca w domu. iStock Opór przed pójściem do szkoły narasta Po dwóch dniach Antek kategorycznie odmówił pójścia do szkoły. Zaczął płakać i błagać mamę, żeby pozwoliła mu zostać. Mówił, że nie może iść, bo się boi, jednak nie potrafił jednak określić, co wzbudza w nim tak silny lęk. Mama pytała, czy ktoś go w szkole krzywdzi, czy stało się coś złego. Antek zaprzeczał, ale błagał, by mógł nie iść do szkoły. Mama znów uległa. Antek został w domu. Następnego dnia mama postanowiła go zawieźć do szkoły, ale chłopiec tak się zaparł, że nie było możliwości, by wysiadł z samochodu. Sytuacja stawała się coraz trudniejsza, a opór Antka coraz silniejszy. W końcu sprawą zainteresowała się szkoła i wezwano matkę chłopca w celu uzyskania wyjaśnień. Antka skierowano na badanie psychologiczne, które wykazało, że chłopiec jest przeciętnie zdolny i ma potencjał intelektualny, który powinien umożliwić mu nabywanie wiedzy, ma też spory zasób wiadomości. Nie znaleziono uchwytnych powodów, które mogłyby spowodować, że chłopiec nie chce chodzić do szkoły. Czy możliwa jest przemoc rówieśnicza? Kluczowe wydaje się to, że chłopiec się boi. Nie wiemy jednak, przed czym odczuwa tak silny lęk, który uniemożliwia mu chodzenie do szkoły. Spójrzmy na poszukiwanie przyczyn przez mamę Antka. Pierwszą, którą w takiej sytuacji trzeba zawsze wziąć pod uwagę, jest przemoc rówieśnicza. Czasem dziecko jest tak zastraszone, że boi się o tym powiedzieć. Dlatego zawsze warto porozmawiać z wychowawcą i pedagogiem szkolnym na temat innych dzieci i ich ewentualnego lęku przed pójściem do szkoły. W tym przypadku okazało się, że problem dotyczy tylko Antka. Warto też zapytać chłopca w opisowy sposób: czy ktoś cię uderzył, czy ktoś się z ciebie śmiał, czy ktoś ci groził, czy ktoś ci mówił jakieś nieprzyjemne rzeczy? Mama wielokrotnie rozmawiała na ten temat z synem. Chłopiec twierdził, że nikt mu nie dokucza. Może są problemy z nauką? Trudności w uczeniu się zostały u Antka wykluczone przez psychologa. Poza możliwościami intelektualnymi chłopca, warto też przyjrzeć się nauczycielowi. Czy jest to ta sama osoba, która uczyła Antka w poprzednich latach? Jak nauczyciel odnosi się do chłopca? Jak Antek go postrzega? Czy nauczyciel stanowi dla chłopca źródło leku? Warto sprawdzić zeszyty chłopca i przyjrzeć się dwóm pierwszym latom w szkole. Może były one dla Antka stresujące, może nauka była dla niego za ciężka? Czy nauka z mamą poza godzinami lekcyjnymi była dla niego trudna i wyczerpująca? Chociaż rzadko jest to przyczyna zaprzestania chodzenia do szkoły, częściej obniżonego nastroju, smutku i przewlekłego zmęczenia. Warto też ocenić, czy oczekiwania rodziców co do uzyskiwanych sukcesów szkolnych nie przerastają możliwości dziecka. Wyraz lęku społecznego? Antek chodził do szkoły przez dwa lata. Czy wydarzyło się coś, co mogłoby zaktywizować jego lęk przed wyśmianiem czy kompromitacją? Trzeba pamiętać, że lęk społeczny nie jest lękiem przed ludźmi, ale przed ich oceną. Warto zapytać więc o inne niż szkoła sytuacje uruchamiające lęk społeczny. Czy to jest chłopiec, który zareaguje lękiem, jeśli zwróci się do niego ktoś obcy? Czy to jest chłopiec, który poprosi o coś, czego będzie chciał? Czy na placu zabaw zacznie rozmowę z innym dzieckiem? Czy to jest dziecko, które ma problem z wykonywaniem publicznie czynności, które w lęku społecznym bywają trudne, jak np. jedzenie. W przypadku Antka tak nie jest. Lęk przed opuszczeniem domu? Nie wiemy też, czy problem rzeczywiście polega na tym, że dziecko nie chce iść do szkoły. A może chce zostać w domu. Pytamy więc o najczęstszą przyczynę odmowy, czyli o nasilony lęk przed separacją, przed rozstaniem z rodzicami i przed opuszczeniem. I tutaj warto zadać pytania: czy Antek spędzał kiedyś wakacje bez rodziców, czy nocował u kolegi, czy bawił się cały dzień w domu innego dziecka, czy łatwo mu się rozstać z rodzicami? Okazało się, że nie. Antek bardzo dobrze czuje się wśród rodziców i mieszkających niedaleko dziadków. Mama jest oddana dziecku, bardzo go kocha i ciągle się o niego martwi. Tata Antka dużo pracuje. Jest strażakiem. Kolejne pytania powinny dotyczyć zwyczajów panujących w rodzinie chłopca. Czy Antek śpi sam? Od kiedy śpi sam? Czy zdarza mu się przychodzić w nocy do łóżka rodziców? A może nie jest to łóżko rodziców, a łóżko mieszkającej razem z nim w pokoju mamy? Warto też zwrócić uwagę, czy oprócz chodzenia do szkoły, chłopiec zaczął odmawiać również innych rzeczy. Okazało się, że w podobnym czasie, gdy wystąpiła odmowa chodzenia do szkoły, Antek przestał też chodzić z mamą do kościoła. Zapytany o powody swojej decyzji, chłopiec wyznał, że się boi. Odpowiedź Antka na pytanie dotyczące powodów niechodzenia do kościoła jest kluczowa dla tej historii. Chłopiec przyznał, że obawia się, iż wychodząc z kościoła wraz z innymi ludźmi, zgubi się w tłumie i mama go nie znajdzie. Problem: lęk separacyjny W sklepach Antek trzyma się bardzo blisko mamy. Szczególnie nie lubi supermarketów. Sprawia wrażenie grzecznego i posłusznego chłopca. Na placu zabaw spędza mało czasu. Zawsze upewnia się, czy mama jest obok. Chodził do przedszkola i przez dwa lata dobrze raził sobie w szkole. Co się stało, że nagle w III klasie, po 6 tygodniach, tak bardzo nasiliły się objawy lęku? Wiadomo, że Antek boi się, że się zgubi, nie znajdzie mamy. Ale jak się okazało, to nie jedyny lęk, który go dręczy. Zapytany, czy boi się o mamę, chłopiec potwierdza. I wyjaśnia, że lęk o mamę towarzyszy mu cały czas, również w szkole. Boi się też o tatę. W domu jest mu trochę łatwiej, bo cały czas wysyła do mamy SMS-y z pytaniem, czy wszystko u niej w porządku. A mama mu odpowiada. W szkole tego robić nie może. Wcześniej nikt na to nie zwrócił uwagi. Psychologia i psychiatria Specjalistyczny newsletter przygotowywany przez ekspertów ZAPISZ MNIE Silna więź z mamą Antek jest dzieckiem z zaburzeniem lęku separacyjnego. Jest bardzo związany z matką, niechętnie pozostaje bez rodziców. Od urodzenia śpi z mamą w jednym pokoju. Od niedawna zaczął spać we własnym łóżku. Lęk separacyjny początkowo się nie ujawniał za sprawą mieszkających nieopodal dziadków, którzy byli poszerzoną rodziną chłopca. Antek nigdy nie pozostawał przez dłuższy czas bez rodziców lub dziadków. Nigdy nie umawiał się na dłużej z kolegami. Jemu zupełnie wystarczało bycie z rodziną. Poszedł do przedszkola, ale po kilku dniach zaczął chorować i mama go zabrała. W szkole przez dwa pierwsze lata wytrzymał rozłąkę, choć bardzo się martwił o mamę i tatę. Dopiero jak się pojawiły zdarzenia lękotwórcze, zareagował odmową. Lęk przed separacją jest zjawiskiem normalnym, ale wraz z upływem czasu powinien ulegać osłabieniu. W przypadku Antka jest jednak czymś, co powstrzymywało go przed rozwijaniem kontaktów rówieśniczych, co go utrzymywało w bliskości z mamą. Silny związek Antka z mamą miał negatywny wpływ na rodzinę, a w szczególności na relacje małżeńskie. Tata chłopca coraz częściej wyrażał swoje niezadowolenie. Liczne kłótnie rodziców, którym przysłuchiwał się Antek, spowodowały, że mama opuściła pokój syna i powróciła do sypialni małżeńskiej. Ale i tak chłopiec co noc wędrował do sypialni rodziców, kładąc się między nimi i przytulając do mamy. Lęk przed separacją trwał u chłopca bardzo długo, ale do pewnego momentu nie było czynnika, który by go ujawnił. Czynnik wyzwalający lęk Ojciec, który był strażakiem, przeżył w pracy duże zagrożenie. Wrócił do domu poparzony. Mama powiedziała Antkowi, że tata mógł zginąć. Na to nałożyły się kłótnie małżeńskie. Tata krzyczał na mamę i powtarzał, że „ma dość, że on chce mieć żonę, a nie tylko matkę syna”. Te z pozoru błahe sytuacje dramatycznie nasilają u lękowego dziecka obawy przed tym, co się wydarzy. Chłopiec został skonfrontowany z sytuacją, gdy usłyszał, że mógł stracić ojca. A kłótnie rodziców groziły rozpadem rodziny. Terapia rodzinna Praca z tą rodziną, obejmująca zarówno więź matki i syna, ale także relacje matki i ojca, powoli przynosiła rezultaty. Matka musiała pozwolić Antkowi dorosnąć i pomóc mu powoli się od niej separować. A rodzice chłopca musieli odbudować małżeństwo, które przez lata zostało zaniedbane. Na początku rodzice Antka, w porozumieniu ze szkołą, przyprowadzali go na dwie lekcje dziennie. Po tym czasie chłopiec, jeśli czuł, że nie daje rady, mógł poprosić mamę, żeby przyszła i go odebrała. Ale za każdą dodatkową godzinę, którą wytrzymał w szkole, była nagroda, w co został zaangażowany ojciec chłopca. Wcześniej był on w życiu Antka właściwie nieobecny. Dlatego nagrodą był czas spędzony z tatą — jazda motorem na obiad w znanej sieci fast foodów, co było dla chłopca bardzo atrakcyjne. Inną ważną kwestią było omówienie sytuacji w rodzinie: powrót do wypadku ojca w czasie pracy, wyjaśnienie, dlaczego tata krzyczał na mamę i zapewnienie, że oboje się bardzo kochają i tata, tak jak Antek, też chce być blisko mamy. Wnioski: Czasem odmowa chodzenia do szkoły jest w rzeczywistości odmową wyjścia z domu. Często zapominamy o lęku separacyjnym, bo jest wpisany w tradycje danej rodziny. Zawsze należy oceniać rodzinę jako system, gdzie obecna jest bardzo silna więź matka-dziecko, która zawsze osłabia więź matka-ojciec. Czasami zachowanie dziecka ma służyć przyciągnięciu ojca. Jednak w tym przypadku objawy występujące u chłopca służyły przyciągnięciu matki. To był sposób walki syna z ojcem o obiekt przywiązania. Drogą do unormowania sytuacji w tej rodzinie, czyli osłabienia silnej, lękowej więzi matka-chłopiec była praca nad dwoma innymi więziami: matka-ojciec, chłopiec-ojciec. Objawy lękowe wymagają odróżnienia od lęku adekwatnego do fazy rozwojowej. Na każdym etapie rozwoju dziecka niepokojący jest brak nadążania za normą rozwojową. PRZECZYTAJ TAKŻE: Obłożenie oddziałów psychiatrycznych dzieci i młodzieży sięga nawet 110 proc. Co z reformą psychiatrii? Psycholog: kryzys psychiczny wymaga szybkiego działania. Zwlekanie grozi trwałą szkodą na zdrowiu Lęk przed szkołą: przydatny kalendarz wydarzeń i objawówNależy zwrócić uwagę pediatrów na pogłębienie wywiadu w przypadku pojawienia się u dziecka objawów somatycznych. Bardzo ważne są wszelkie metody obserwacyjne. Warto poprosić rodzica dziecka o kalendarzyk objawów, w którym będą informacje dotyczące momentu pojawienia się objawu, długości jego trwania, tego, co w danym dniu działo się w życiu dziecka i rodzica. Często już tygodniowa obserwacja pozwala na ustalenie szeregu istotnych informacji, które zaoszczędzą dziecku przykrej, bolesnej i obciążającej rozpoznania jest dobrze zebrany wywiad dotyczący momentu pojawienia się objawu. Co zrobić, gdy okaże się, że objawy występują u zdrowego dziecka i są niestałe, np. pojawiają się tylko w dni, gdy dziecko idzie do szkoły albo wtedy, gdy mama dwa razy w tygodniu musi iść do pracy? W takiej sytuacji warto zasugerować kontakt z psychologiem. Ale trzeba uważać, by przekaz ten nie był obwiniający, by rodzice nie czuli się krytykowani. Bo w ten sposób możemy zniechęcić ich do szukania dalszej pomocy i pozbawić dziecko szansy na zmianę tej sytuacji.

co powiedzieć rodzicom żeby nie iść do szkoły